motywacja do życia

Zapominamy o tym co boli najbardziej.
Zapominamy, że skrzywdzonej duszy nie można posklejać.
Odłamane kawałki z Twojego wnętrza starają się zrosnąć, ale doskonale zdajesz sobie sprawę, że to nigdy nie nastąpi.
Robisz sobie złudną nadzieję chwilowym przypływem szczęścia.
Kilkusekundowym uśmiechem.
Szybszym biciem serca.
Zaczyna rodzić się myśl, że może tym razem pokonasz cierpienie. Udowodnisz przede wszystkim sobie, że Ty również możesz być szczęśliwy. Zaczynasz myśleć, że Tobie szczęście należy się tak samo, jak tym wszystkim uśmiechniętym ludziom dookoła Twojego małego świata.

Lecz któregoś dnia potykasz się na schodach, upadasz.
Lądujesz przed jak ci się zdaje najszczęśliwsza osobą jaką znasz. Tylko tym razem ona nie zdążyła nałożyć maski. Widziałeś jej łzy, w które nie możesz uwierzyć.
Zdenerwowana osoba ucieka, boi się, że wyjawisz jej sekret.

Siedzisz na schodach i analizujesz to, co się właśnie stało. Postanawiasz uważniej przyglądać się ludziom. Każda osoba, która wydawała Ci się znajoma zaczęła być niezrozumiale inna, obca.
Te wszystkie uśmiechy przestały być jednoznaczne.
Dostrzegasz drugie dno? Przestajesz czuć się samotnie?

Zrozumiałeś, że to nie tylko Ty borykasz się z nieszczęściem. Nie tylko Ty budzisz się bez chęci do życia. I nie tylko Tobie dusza złamała się setki razy.

Wiem, jak bardzo możesz cierpieć teraz, jutro, za tydzień. Wiem, jak trudno jest podnieść głowę z poduszki gdy zadzwoni budzik koło godziny 6:30. Wiem, jak cholernie boli uśmiechanie się do ludzi, mimo, że serce krwawi. Wiem, że nie raz zastanawiałeś się jak zakończyć to co tak naprawdę już nie istnieje od dawna.
Życie, Twoje życie.
Nie widzisz w nim teraz sensu, ale uwierz mi, że za rok, dwa czy nawet dziesięć lat będziesz dziękował sobie, że teraz zabrakło Ci odwagi by przestać oddychać.

idąc do przodu...

Zdarzyło mi się zbłądzić kilka razy. Zatraciłam się w szaleństwie.
Postawiłam stopy w złym miejscu.
Stojąc na rozstaju dróg wybrałam nie tą stronę, którą powinnam.
Tylko, że skąd mogłam wiedzieć, który kierunek będzie odpowiedni?
Życie nie pozwala nam widzieć przyszłości. Nie pokazuje, w którym miejscu będziemy znajdować się za kilka godzin, dni, czy lat.
Jest to swojego rodzaju magią, zagadką. To właśnie przyszłość jest naszą tajemnicą.
Ludzie mówią, że trzeba iść do przodu, zapominając o tym, co za nami.
Ale, to właśnie te doświadczenia, te wszystkie kroki postawione w złym kierunku ukształtowały nasz charakter. Naszą pewność siebie. Nasze życie.
Dlatego ja, na przekór ludziom, którzy tak bardzo mnie nienawidzą, którzy czekają, aż upadnę i nie będę w stanie wstać - kroczę przed siebie z dumnie podniesioną głową.
Pamiętając ile razy upadłam i ile razy miałam obok kogoś, kto podał mi dłoń.
Ludzie mnie przerażają, napełniają lękiem, ale to dzięki nim wciąż stawiam kolejne kroki. Oddycham. Uśmiecham się. Jestem.

Dziękuje wszystkim, dzięki którym umiem żyć.

Lęk przed miłością

Poraz kolejny obudziłam się z ciężarem w sercu.
Poraz kolejny ten najważniejszy organ przypomina o swoim istnieniu i o tym, jaki ból temu towarzyszy.

Myśli dotyczą tylko jednej osoby.
Słowa chcą wypowiadać tylko jedno imie.
Dłonie dotykać tylko jednego ciała.
A stopy podążać tylko w jednym kierunku.

Lęk zawładnął moim życiem.
Tak bardzo boję się znowu umierać.
Boję się, że kolejny raz upadne i nikt nie będzie w stanie mnie podnieść.

Nauczyłam się cierpieć samotnie, ale serce domagało się uczuć. Pozwoliłam sobie na nie...

Lecz nie wiem czy postapiłam prawidłowo.

Skierowane do życia

Potrzebowałabym znaleźć swoją oazę.
Miejsce, w którym zmęczone myśli będą mogły się zdrzemnąć.

Chciałabym na chwilę uspokoić duszę. Zatrzymać jej bieg. Pozwolić zasnąć głębokim snem.
Codzienność jest niesamowicie przytłaczająca. Biegnie nieustannie do przodu.

Goni za czymś co jest nieosiągalne, ulotne, po prostu niedostępne.

Chcę się tylko zatrzymać, na chwilę.
Proszę.
Pozwól mi złapać oddech.
Taka gonitwa jest wyczerpująca.

Daj minutę spokoju, a później znowu zaczniemy uciekać, razem.

Pragnę ciszy

Jestem typem osoby, która ponad wszystko ceni sobie spokój.
Cenię momenty nieprzepełnione wrzaskiem.
Błogi stan musi otaczać i wypełniać przestrzeń wokół mnie.
To wtedy jest dobrze. Wtedy jest bezpiecznie.

a dziś...

Bezszelestny szept egzystencjalny zawładnął moją duszą.
Wypełnił serce harmonią.
Ogrzał zmrożone dłonie.
Otulił samotne ramiona.
Ogarnął ciszą zbłąkane myśli.
Wskazał drogę stopom.
Przyniósł nadzieję.
Uratował moje życie.

Czarne pomieszczenie

Zamknąłeś mnie w czarnym pomieszczeniu.
Otaczający chłód przepełnia moje serce.
Ty zniknąłeś z zasięgu mojego wzroku.
Nadal Cię czuję, wiem, że jesteś, ale oddalasz się.
Któregoś dnia odejdziesz na zawsze.
Całkowicie znikniesz.

Może wtedy moja czarna przestrzeń nabierze światła.
Może słońce postanowi ogrzać moją twarz.
A może serce?
Może zacznie bić szybciej?
Albo w ogólne zacznie bić.

Zapamiętam Cię, mimo, że wolałbyś bym została i bez tego.
Bez wspomnień, bez ciebie, bez powietrza.
Lecz uratuję się sama. Nauczyłeś mnie tego.
Wstanę. Znajdę okno. Odsłonię je. Wezmę oddech. Zacznę żyć.

zielona cisza

Chłód powietrza zderzył się z moją twarzą. Zachodzące słońce malowało niebo na kolor dojrzałych pomarańczy.
Z oddali krzyczały do mnie ptaki, że zbliża się noc, a jest ona o tej porze roku już dość dokuczliwa.

Woda pachniała wolnością. Delikatnie poruszała się pod wpływem wiatru.
Świat zatrzymał się tylko dla mnie.
Ogromna przestrzeń przepełniona leśnym pięknem zdawała się istnieć tylko dla takich chwil.


Cudownie jest móc odtwarzać w głowie chwile wolności, spokoju, ciszy.
Siedząc na przeludnionym i głośnym dworcu kolejowym zatapiam się we wspomnieniach zieleni.